Біз не ұттық?
Ең алдымен – тоқтауды үйрендік. Күнделікті қарбаластан сәл шегініп, ішкі әлемге үңілдік. Аштық пен шөл – тек тәннің сынағы емес, нәпсінің тәрбиесі екенін сезіндік.
Көпшілік үшін алғашқы он күн – намазға тұрақтылықтың, Құранмен қайта табысудың, дұғаны жиілетудің бастауы болды. Біреу бұрын сирек беретін садақасын көбейтті, біреу ренжіскен адамымен қайта байланыс орнатты. Бұл – аз жетістік емес.
Ең бастысы – жүректе жұмсару пайда болды. Ал жүректің тірілуі – Рамазанның ең үлкен сыйы.
Неден ұтылдық?
Шындыққа тура қарасақ, бәрі мінсіз болған жоқ. Кей күндері ашушаңдық байқалды. Кейде ауызашарда ысырапқа жол бердік. Кейде жоспарлаған құлшылық орындалмай қалды. Әлеуметтік желіге кеткен уақыт Құранға бөлінген минуттарды «жеп» қойған сәттер де болды.
Бірақ бұл – жеңіліс емес. Бұл – айна. Рамазан адамның әлсіз тұсын көрсетеді. Көрсету үшін емес, түзету үшін.
Енді не істеу керек?
Алғашқы он күн – рақым кезеңі деп айтылады. Алда кешірім сұрайтын күндер тұр. Демек, дәл қазір өз-өзіңе есеп беру маңызды:
- Қай амалым тұрақты болды?
- Қай жерде әлсіреп қалдым?
- Қандай бір кемшілікті түзете аламын?
Рамазан – марафон. Бастапқы қарқын емес, мәреге жету маңызды. Егер алғашқы он күн мінсіз өтпесе де, үміт үзілмейді. Керісінше, бұл – екінші кезеңге саналы қадам жасауға мүмкіндік.
Рамазанның он күні өтті. Бірақ ең құндысы – өткен күндер емес, алдағы мүмкіндіктер. Жүрек әлі тірі болса, есік әлі ашық.
